ضریــح مـقدس

تصاويري از حرم مطهر

zarihe-moghadas — Wed, 07 May 2008 21:26:18 GMT

بقيه تصاوير در ادامه مطلب (+)

زندگانی امام رضا(ع)

zarihe-moghadas — Wed, 07 May 2008 21:10:18 GMT

امام رضا(ع) آیت حق
مسلمانان جهان درسال 148 هـ ق، هدیه ای بزرگ و الهی را دریافت نمودند و آن میلاد هشتمین حجت خدا بود، نام مبارکش علی، لقب مشهور آن حضرت، رضا و کنیه معروف ایشان، ابوالحسن است. پدر بزرگوارش، امام موسی بن جعفر(ع)، هفتمین امام شیعیان و مادر آن حضرت بانویی پاکدامن و پرهیزکار به نام تکتم که بعدها طاهره نامیده شد. همسر مکرمه حضرت رضا علیه السلام اُمّ ولًد مادر امام جواد (ع) است.
نسب امام رضا(ع)
او علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی ابی طالب(ع) هشتمین امام اهل بیت است، که در مدینه متولد شده، و در طوس وفات یافته است.
ولادت و شهادت امام رضا(ع)
درتعیین ماه و سال تولد آن حضرت، اختلاف زیادی وجود دارد، همچنان که در ماه و سال شهادت آن امام بزرگوار نیز اختلاف است، و تفاوت این اقوال هم کم نیست، و در برخی از آنها از پنج سال بیشتر است، و چون آنچه در این باره گفته اند، درهم و آمیخته است، و تعیین قول صحیح دشوار می باشد، لذا بدون این که یکی از این اقوال را اختیار و در این جا ذکر کنیم، همه آنها را از نظر خوانندگان می گذرانیم، زیرا در بررسی و استقصای قول صحیح، و اقامه دلیل برای اثبات صحّت آن، فایده مهمّی مترتب نیست.
تولّد آن حضرت درمدینه در روز پنجشنبه یا جمعه 11 ذی الحجّه، یا ذی القعده، یا ربیع الاول سال 148 یا 153 هـ اتفاق افتاده است.
درتعیین ماه و سال شهادت آن حضرت، اختلاف زیادی وجود دارد. شهادت آن بزرگوار، آخر ماه صفر، و به ظن قوی قول شیخ صدوق که وفات آن امام را درسال 203 ذکر کرده است، و این همان سالی است، که مأمون به سوی عراق رهسپار شده است، و این که وفات آن حضرت سال206 بوده، قطعاً صحیح نیست زیرا مأمون در سال 204 وارد بغداد شده، و مسلم است که وفات امام(ع) درهنگامی واقع شده که او راهی سفر بغداد بوده است.
مادر امام رضا(ع)
در مورد نام مادر امام هشتم(ع) اختلاف بسیاری است، گفته شده که نام مادر آن حضرت، خیزران بوده است و برخی أروی گفته اند، که ملقب به شقراء نوبیه بوده است، و بعضی نام مادرش را نجمه دانسته اند، که کنیه اش ام البنین بوده است و برخی سکن نوبیه گفته اند، و نیز گروهی نام مادر آن حضرت را تکتم نوشته اند، و شاید این دسته به آنچه در شعر یکی از مدیحه سرایان آن حضرت آمده است، استناد جسته اند:
ألا إن خیر الناس نفساً و والداً و رهطاً و أجداداً، علی المعظم
اتتنا به للعلم و الحلم ثامناً إماماً یؤدی حجه الله (تکتم)
فرزندان امام رضا(ع)
در شماره و اسامی فرزندان امام(ع) نیز اختلاف است، گروهی آنها را پنج تن پسر و یک دختر نوشته اند، به نامهای محمد قانع، حسن، جعفر، ابراهیم، حسین و عایشه.
سبط بن جوزی در تذکره الخواص، آنان را چهار تن، که با حذف حسین، به شرحی که ذکر شده نام برده است، اما شیخ مفید براین باور است، که امام هشتم(ع) را، فرزندی جز امام محمد جواد(ع) نبوده است، و ابن شهرآشوب و طبرسی در اعلام الوری، نیز بر همین اعتقاد می باشند، و اما درکتاب العدد القویه تعداد فرزندان آن حضرت دو فرزند پسر، به نامهای محمد و موسی، ذکر شده است و آنچه درکتاب قرب الاسناد آمده است، این قول را تقویت می کند، و آن این است که بزنطی به امام هشتم (ع) عرض کرد، درچند سال پیش پرسیدم که جانشین شما کیست؟ فرمودید فرزندم، و در آن روز فرزند نداشتید، و اکنون خداوند به شما دو فرزند عطا فرموده است، کدام یک از این دو جانشین شماست؟ در عیون اخبار الرضا آمده که امام دختری به نام فاطمه داشته است.
اکنون ما در این صدد نیستیم، که دقیقاً شماره و نام فرزندان آن حضرت را، بررسی و تعیین کنیم، ولی نظر شیخ مفید را که ذکر شد ترجیح می دهیم، و آنچه از نظر ما محقق است این است که امام هشتم(ع) فرزندی جز امام محمد جواد(ع) نداشته، و آنچه غیر از این گفته شده، به ثبوت نرسیده است، و خداوند به حقیقت حال داناتر است.

zarihe-moghadas — Wed, 21 Nov 2007 15:39:18 GMT

ميلاد مسعود هشتمين اختر تابناک اسمان امامت و ولايت امام علي بن موسي الرضا عليه السلام بر اقا و صاحبمون امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف و همه شيعيان ايشان تبريک و تهنيت و فرخنده باد.

ضريح منوّر

zarihe-moghadas — Wed, 21 Nov 2007 14:53:18 GMT

به درستى روشن نيست كه از چه زمان، نخستين ضريح بر روى قبر مطهر امام رضا عليه السلام نصب شده، اما مسلّم اين است كه تا قرن هشتم هجرى ، بالاى قبر مطهر ضريحى نبوده است؛ زيرا كسانى كه در آن تاريخ مشهد را زيارت كرده و گزارش سفر خود را نوشته اند، از وجود ضريح يادى به ميان نياورده، و تنها از صندوقى كه بر فراز قبر بوده است، خبر داده اند.
از اين كسان مى توان جهانگرد نامور، ابن بطوطه را ياد كرد كه در سفرنامه خويش گزارش ديدار از مشهد را چنين مى نويسد:
مشهد مكرّم امام رضا قبه هاى بزرگ دارد. قبر امام در داخل زاويه اى است با مدرسه اى و مسجدى در كنار آن. و اين عمارتها همه با سبكى بسيار زيبا و مليح ساخته شده و ديوارهاى آن كاشى است. روى قبر صندوق چوبى قرار دارد كه سطح آن را با صفحات نقره پوشانيده اند. از سقف مقبره قنديلهاى نقره آويزان است.
از اين سخن پيداست كه در سال 734 هجرى ، يعنى زمان بازديد ابن بطوطه از مشهد، ضريحى بر بالاى قبر نبوده است.
گرچه دليل معتبرى بر اين سخن نيست، امّا گويا گذاشتن ضريح از عصر صفويان آغاز شده و براى نخستين بار در زمان آنان بوده است كه بر آن قبر مطهر ضريحى برپا شده است. برخى نيز بر اين باورند كه نصب ضريح از روزگار تيموريان شروع شده و از آن پس تا كنون، در دوره هاى گوناگون و بر پايه نياز زائران حرم مطهّر، ضريحى جديد نصب شده است.
بر اساس قراين و پژوهشهايى كه محققان انجام داده اند، ضريح كنونى ، پنجمين ضريحى است كه بر روى قبر مطهر امام رضا عليه السلام نصب شده است. براى آشنايى شما، اينك تاريخ و مشخّصات هر يك از اين ضريحهاى پنجگانه را مى نگاريم.

بقیه در ادامه مطلب . ((برای رفتن به ادامه مطلب روی شکل ( + ) کلیک کنید))

چگونگى زيارت امام رضا عليه السلام

zarihe-moghadas — Wed, 21 Nov 2007 14:42:18 GMT

براى زيارت امام رضا عليه السلام، متون گوناگونى را آورده اند، امّا مشهورترين متن زيارت آن است كه شيخ بزرگوار محمد بن حسن بن وليد، يكى از اساتيد شيخ صدوق آن را نقل كرده است. بر پايه آن چه در كتاب كامل الزيارت آمده، اين متن از امامان عليهم السلام روايت شده است. كتاب من لا يحضره الفقيه(2:310) متن يادشده را چنين نقل مى كند:
هنگامى كه خواستى به زيارت امام رضا عليه السلام در طوس بروى ، پيش از آن كه از ديار و سراى خود بيرون شوى ، در حالى كه اين دعا را مى خوانى ، غسل كن:

و در حالى كه از خانه بيرون مى آيى ، چنين بخوان:

بيرون كه آمدى ، در آستانه درِ خانه ات بايست و بگو:

زمانى كهـبه اميد خداـبه سلامت به مشهد امام رضا عليه السلام رسيدى ، هنگامى كه خواستى زيارت كنى ، غسل كن و در همان حال چنين بگو:

آن گاه پاكيزه ترين پوشاك خويش را بر تن كن، در حالى كه آرامش تمام وجودت را فرا گرفته است، با پاى برهنه و ياد خدا چنين بخوان:

گامهاى خود را كوتاه بردار و زمانى كه به آستان مقدس وارد مى شوى ، اين گونه بخوان:

دعاى وداع (مختصر)

كفعمى گويد: در وداع امام رضا عليه السلام همان متنى را بخوان كه از امام صادق عليه السلام براى وداع پيامبر(ص) نقل شده است؛ و چنين بگو:

و اگر خواستى ، اين را بخوان:

آشنایی با تاریخ ولادت و شهادت امامان

zarihe-moghadas — Wed, 21 Nov 2007 14:28:18 GMT

شخصیت اخلاقی امام رضا (ع)

شخصيت اخلاقى امام
از خوش اخلاقى امام سخن بسيار گفته اند. در اين جا به چند نمونه از آنها توجّه كنید و ببينید كه امام در برخورد با مردم به چه نكات ريزى دقّت مى كرده است. همه اينها براى ما درس (چگونه زيستن) است:
ـ هيچ گاه با سخن خود، ديگران را آزار نداد.
ـ سخن هيچ كسى را قطع نكرد.
ـ به نيازمندان بسيار كمك مى فرمود.
ـ با خدمتگزاران خود بر سر يك سفره مى نشست و غذا مى خورد.
ـ هميشه چهره اى خندان داشت.
ـ هرگز با صداى بلند و با قهقهه نمى خنديد.
ـ هنگام نشستن، هرگز پاى خود را در حضور ديگران دراز نمى كرد.
ـ در حضور ديگران هرگز به ديوار تكيه نمى زد.
ـ به عيادت بيماران مى رفت.
ـ در تشييع جنازه ها شركت مى جست.
ـ از مهمانان خود، شخصا پذيرايى مى كرد.
ـ وقتى بر سر سفره اى مى رسيد، اجازه نمى داد تا به احترام او از جاى برخيزند.
ـ به پاكيزگى بدن، موى سر و پوشاك خود بسيار توجه داشت.
ـ بسيار بردبار و صبور و شكيبا بود.

شخصیت معنوی امام رضا (ع)

ـ شبها كم مى خوابيد و بيشتر شب را به عبادت مى پرداخت.
ـ بسيارى از روزها را روزه مى گرفت.
ـ سجده هايش بسيار طولانى بود.
ـ قرآن بسيار تلاوت مى كرد.
ـ به نماز اول وقت پايبند بود.
ـ بجز هنگام نماز هم به مناجات به خدا انس داشت.

درباره امام رضا علیه السلام

zarihe-moghadas — Wed, 21 Nov 2007 14:20:18 GMT

زادگاه
امام علي بن موسي الرضا عليه السلام در مدينه منوره ديده به جهان گشود.

كنيه ها
ابوالحسن و ابوعلي

لقبها
رضا، صابر، زكي، ولي، فاضل، وفي، صديق، رضي، سراج الله، نورالهدي، قرة عين المؤمنين، مكيدة الملحدين، كفوالملك، كافي الخلق، رب السرير، و رئاب التدبير

مشهورترين لقب
مشهورترين لقب آن حضرت ?رضا? است و در سبب اين لقب گفته اند: ?او از آن روي رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده : از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روي او را رضا خوانده اند كه مأمون به او خشنود شد.?

مادر امام
در روايتهاي مختلفي كه به ما رسيده است نامها و كينه ها و لقبهاي ام البنين، نجمه، سكن، تكتم، خيزران، طاهره و شقرا، را براي مادر آن حضرت آورده اند.

زاد روز
درباره روز، ماه و سال ولادت و همچنين وفات آن حضرت اختلاف است.
ولادت آن حضرت را به سالهاي (148 و 151 و 153ق) و در روزهاي جمعه نوزدهم رمضان، نيمه همين ماه، جمعه دهم رجب و يازدهم ذي القعده ناميده اند.

روز شهادت
روز وفات آن حضرت را نيز به سالهاي (202 و 203 و 206ق) دانسته اند.
اما بيشتر بر آنند كه ولادت آن حضرت در سال (148ق) يعني همان سال وفات امام صادق عليه السلام بوده است، چنان كه مفيد، كليني، كفعمي، شهيد، طبرسي، صدوق، ابن زهره، مسعودي، ابوالفداء، ابن اثير، ابن حجر، ابن جوزي و كساني ديگر اين نظر را برگزيده اند.
در باره تاريخ وفات آن حضرت نيز عقيده اكثر عالمان همان سال(203ق) است.
بنابر اين روايت، عمر آن حضرت ۵۵ سال مي شود كه ۳۵سال آن را در كنار پدر خويش سپري كرده و۲۰سال ديگر امامت شيعيان را بر عهده داشته است.
اين 20سال مصادف است با دوره پاياني خلافت هارون عباسي، پس از آن سه سال دوران خلافت امين، و سپس ادامه جنگ و جدايي ميان خراسان و بغداد به مدت حدود دو سال، و سر انجام دوره اي از خلافت مأمون.

فرزندان
گرچه كه نام پنج پسر و يك دختر براي ايشان ذكر كرده اند، اما چنان كه علامه مجلسي مي گويد: حداكثر تنها از جواد به عنوان فرزند او نام برده اند.
به دسيسه مامون و با سم او به شهادت رسيد و پيكر مطهر او را در طوس در قبله قبه هاروني سراي حميد بن قحطبه طايي به خاك سپردند و امروز مرقد او مزار آشناي شيفتگان است.

... همراه با کبوتران حرم

خورشيد، در حال غروب است و هفت ستاره روشن در آسمان، آغوش گشوده هشتمين اخترند.

کبوتران بال مي زنند آسماني را که چشم هايمان سال هاست به آن دوخته شده، صداي بال کبوتران در صداي سنج عزاداران مي پيچد و خواب مسموم انگورهاي پيچيده بر خوشه هاي حادثه آشفته مي شود، خورشيد، ذره ذره در عطش چشم هايش رسوب مي کند...

امام رضا عليه السلام سجده کردن بر معبود را نزديک ترين حالت بنده مي داند و می فرمايند:

?نزديک ترين حالت بنده به خداوند متعال، در حال سجده است و اين همان قول خداوند تبارک و تعالی است که فرمود: سجده کن و نزديک شو. ?

هشتمين پيشواي شيعيان امام علي بن موسي الرضا عليه السلام در مدينه ديده به جهان گشود.

بيشتر دوران امامت امام رضا (ع) در زمان خلافت مامون بود. مامون كه يكي از مكارترين و زيرك ترين خلفاي عباسي به شمار مي آمد. پس از قتل برادرش امين و به دست گرفتن قدرت، مرو را مركز حكومت خود قرار داد و با بهره گيري از هوش وزير خود فضل بن سهل پايه هاي حكومت خود را مستحكم كرد.
انـگيزه هاى سياسى مانند: جذب ايرانيان، سركوب نهضتها و قيامهاى علويان، مشروع جـلـوه دادن حـكومت خود، مامون را وادار كرد به امام پيشنهاد ولايت عهدي دهد ولي از اين روى، امام رضـا (ع) از پـذيرش پيشنهاد مامون سر باز مى زد. به هر حال امام رضا (ع) درنهايت، ولايت عهدي را با قيد شرايطي پذيرفت. پس از مراسم بيعت اجبارى، در حضور مردم و ديگران فرمود:

لـنـا عـليكم حق برسول الله و لكم علينا به حق فاذا انتم اديتم الينا ذلك وجب علينا الحق لكم. مـا اهـل بيت، به واسطه رسول خدا (ص) بر شما مردم حقى داريم، شما نيز بر ما حقى داريـد وقتى كه شما حق ما را به ما داديد، بر ما لازم است كه حقوق شما را رعايت كنيم. (بحارالانوار جلد 146)
اگرچه اين پيشنهاد رنگ تهديد و اجبار نيز گرفته بود. مسئله ولايت عهدي با تلاش هاي امام براي افشاگري همراه بود و شرط اصلي دخالت نكردن در عزل و نصب ها كه همان شريك نبودن در حكومت جائر زمان براي حضرت محسوب مي شد، نيز به همين منظور بود و امام بدين ترتيب توطئه هاي مأمون را يكي پس از ديگري خنثي مي كرد و كار بدانجا رسيد كه عرصه بر مأمون تنگ شد و امام رضا (ع) را بزرگترين خطر جدي براي بقاي حكومت خود مي دانست و وقتي دريافت عوام فريبي هاي او در اعلام وليعهدي امام رضا (ع) نيز كارگشا نيست، چاره اي جز به شهادت رساندن امام(ع) براي خود نديد.

سرانجام خورشيد فروزان وجود امام (ع) در روز ۲۹ صفر سال ۲۰۳ ق. غروبي سرخ را به مشرق ايمان نشست و بار ديگر سياست مزورانه عباسي تن به شكست داد.

السلام علیک یا ثامن الحجج ایها الامام الرئوف !

zarihe-moghadas — Wed, 08 Aug 2007 15:46:18 GMT

«حرم » خانه من است. آشیانه مألوف تمام کبوترهای عرشی عاشق، که در این قاف قرب، به دیدار سیمرغ، مشرف شده اند. از هدهد هادی شده فرخنده سیر بپرسید اهل حرم بودن سهل نیست. اهلیتی می طلبد خارج از دایره دلیل و خیال. مهم، قبول صاحبخانه است. تنها حلقه بر در کوفتن، نشانه فوز نیست. حرم کعبه ای همیشه مفتوح است. زائر این خانه، تا سالک راه نباشد، به مقام تشرف هیچ گاه نایل نمی گردد. تشرف را تعریف نمی توان کرد. باید همه تن جان و همه جان حس بود، تا دید آنچه نادیدنی است؛ و شنید آنچه ناشنیدنی است؛ و معجزه حرم، همین است.

حرم، نمونه کامل بهشت است. عطر حضور خدا در هر صحن و رواق، چون شمیم اردیبهشتی یک دسته گل محمدی، پیچیده است. مگر می توان از آستان قدس الهی به جایی دیگر رحل اقامت افکند؟ «آستان قدس رضوی» آستان قدس الهی است. دارالشفای رضوی است. زائرانش، همه بهشتی و خادمانش، همه رضوانی اند، حرم ادامه فاطمی «فدک» است. تداوم غربت «بقیع» است. اصلاً حرم، شبیه شمایل کربلاست.

سلام بر حرم که حریم همیشگی حرمت است، و سلام بر «آقا» که پناه همه بی کسان و دل شکستگان عالم است و حرمش دارالشفای همه بیماران است.

سلام آقا! شما مرا می شناسید. محبّ شما هستم، مجاور زار همیشگی ام. دوباره با قلبی شکسته و دلی پر از گناه و دستانی نیازمند به خانه تان آمدم. و برایتان یک دسته گل، اشک توبه آورده ام. آقا شما چقدر مهربانید! با چه کسی جز شما می توانم صمیمانه دردل کنم؟ من اگر یک روز به حرم نیایم و فاصله لبخند شما را با گامهای بلند گریه نپیمایم، آهسته آهسته مانند شمعی نیمه جان، تمام می شوم. شما مرا با مهربانی وسیع خود، بد عادت کرده اید. اصلاً به من می آید که هنگام دل پریشانی به سراغ خانه ای دیگر بروم؟ نه! اصلاً به شما می آید که جواب سلام مرا ندهید؟ هر کس که پای به مدینه ی «مشهـــد» می نهد، به عشق زیارت شما، زائر گشته است. پس مهمان شماست. شما مهمان نوازی را از پدر مهربانتان «علی (ع)» و مادر نازنینتان «فاطمه (س)» به ارث برده اید. راندن سائل، رسم خاندان معزز شما نیست. فکر می کنم تمام رحمانیت رحمان رحیم، در آباء و ابناء شما ذخیره الله گشته است. شما محبان خود را خوب می شناسید. لطفاً نام مرا هم در دفتر محبان و شیفتگان شیدای خود ثبت کنید، که سخت دیوانه کوی آل الله هستم. آقا! دیشب تمام حرفهایم را با شما با صدای صمیمی اشک گریه کردم، و اینک سبک تر از بال هر کبوتر به آستان قدس شما پای دل نهادم. مرا به شنیدن یک روضه، به تلاوت یک دعا، به قرائت یک سوره، مهمان حرم منور خویش سازید؛ تا با عاشوراترین هیأت، به یاد مادرتان زهرا (س) حسین گونه بگریم. آخر آقا! شما بهتر از هر کسی می دانید که شیعه از اشک نیرو می گیرد و از روضه نشاط می یابد: شیعگی، به من آموخته است که هستی، سراسر فیض وجود است، و امام واسط الفیض فرش و عرش است. بر جمال جلالی و سراسر الهی امام علی بن موسی الرضا (ع) صلوات ... «اللهم صل علی محمد وآل محمد و عجل فرجهم».

می گویند زیارت حرم آقا امام رضا، حج عاشقان و مستمندان است. این را، همه عارفان علوی می دانند. من افتخار می کنم که مجاور آقا هستم. آقا جان امیدوارم لیاقت داشته باشم و تا آخر عمر در کنار شما بمانم.

واقعیتهایی از شفایافتگان حرم رضوی را تقدیم می کنم به محبان و زائرانی که بارها از معصوم رضا، بارها از رضای معصوم شفا گرفته و گرفته اید. زیر رواقها و شبستانهایش گریسته ایم؛ بار افلیج و بیماریهای لاعلاج درون را گرفته ایم. بارها و بارها و هنوز هم این چنین است و فردا هم... اما قصه شفایافتگان حدیثی است که باید با چشم دل آن را خواند. شفای آدمهایی که بیماری لاعلاج داشته و از تمامی مراکز به اصطلاح درمان رانده شده و به امامشان پناه برده و توسل جسته، و درمان از او خواسته، و در میان بهت و حیرت شاهدین به یکباره فریاد سلامت سر داده و این حدیثی نیست که با کلام و واژه تصویر شود، این چشمه معرفت و ایمان و یقین است که باید ببیند تا بداند و متواضعانه تر، فروتنانه تر و عاشقانه تر به درگاه معصومین و ائمه علیهم السلام سر فرود آورد و بنالد که خدایا در بندگی ات تواناییم ده و عملم را در جهت خود خالص فرما !

(دوستان خوبم با عرض پوزش در این پست داستانی ذکر نمیشه هم بدلیل طولانی شدن پست و هم به دلیل اینکه شما عزیزان بیشتر از این خسته نشید. اگه با این بلاگ موافق هستید نظرات مثبتتونو برام بزارید که مشوق من باشید.از همتون ممنونم که منو تنها نمی زارید.)